Αγαπητοί Συμπατριώτες & Φίλοι,

Αγαπητοί μας συμπατριώτες,

Η ΕΡΤ και η εκπομπή της Ίνας Ταράντου “Η ζωή αλλιώς” πραγματοποίησε ένα υπέροχο αφιέρωμα στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, προβάλλοντας την ομορφιά του τόπου μας και των ανθρώπων της με τον καλύτερο τρόπο! Τους ευχαριστούμε πολύ!

Aρχισυνταξία: Ίνα Ταράντου
Δημοσιογραφική έρευνα και Επιμέλεια: Στελίνα Γκαβανοπούλου, Μαρία Παμπουκίδη
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Φελάνης
Διεύθυνση φωτογραφίας: Νικόλας Καρανικόλας
Ηχοληψία: Φίλιππος Μάνεσης
Παραγωγή: Μαρία Σχοινοχωρίτου

Παρουσίαση: Ίνα Ταράντου

Δείτε τα επεισόδια τα οποία προβλήθηκαν στις αρχές Νοεμβρίου 2020!

(repost από ERTFLIX)

Επεισόδιο 1ο

O θρύλος λέει ότι οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ονομάστηκαν Αρπάθεοι και μετά Καρπάθιοι, γιατί από τη λατρεία για τον τόπο τους έκλεψαν τους θεούς του Ολύμπου και τους έφεραν στο νησί. Αν είσαι θεός πάντως, τέτοιο μέρος θες για να ζήσεις. Απόκοσμο, άγριο και απρόσιτο…
Η Κάρπαθος είναι ένα νησί με βαθιά ιστορία και πολύ ισχυρή, Δωρική ταυτότητα. Μόνο που η εδώ η Όλυμπος είναι γένους θηλυκού. Άγριο θηλυκό. Αυτή η αγριάδα του τοπίου ίσως οδήγησε και τους πρώτους Ολυμπίτες να εγκατασταθούν εδώ, μιας και ο οικισμός δημιουργήθηκε στα χρόνια των άγριων πειρατειών και ήταν ο λόγος που χτίστηκε σε αυτό το απότομο πλευρό του βουνού Όλυμπος.

Με σπίτια «κεντημένα» πάνω στο βουνό, πολύχρωμα, στολισμένα. Εκκλησίες, μικρά δρομάκια, αγέρωχοι άνθρωποι, δωρικοί. Παραδοσιακές φορεσιές και έθιμα που διατηρούνται αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου.
Με τον Γιώργο κάναμε ένα νοερό ταξίδι στην ιστορία αλλά και στα πέρατα του κόσμου όλου, όπου βρέθηκαν οι Καρπάθιοι.
Με την Ευγενία και την κα. Καλλιόπη, τη μητέρα της, βρεθήκαμε στο Ολυμπίτικό τους σπίτι και μάθαμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει μητροκρατία και κανόνες.
Με τον Παπαγιάννη θαυμάσαμε την εκκλησία του χωριού, αλλά εντυπωσιαστήκαμε και με τη δική του ιστορία. Που από οικοδόμος του χωριού που χόρευε και τραγουδούσε, αποφάσισε να γίνει κληρικός στα 52 του χρόνια! Με αυτόν μάθαμε και για τα γλέντια του νησιού, που είναι κυριολεκτικά κάτι ιερό, μία ιεροτελεστία. Γι’ αυτό κι όταν επιτελείται ένα γλέντι πρέπει να επικρατεί άκρα ησυχία. Πρέπει οι γυναίκες να είναι σοβαρές, σχεδόν αγέλαστες. Γι΄ αυτό και στις αυτοσχέδιες μαντινάδες τους, απαγορεύεται αυστηρώς η επανάληψη!
Με τον κύριο Μανώλη φτάσαμε στην Αγγλία, τον τόπο που δημιούργησε την οικογένειά του, και με τον γιο του τον Γιάννη, τον επιτυχημένο ροκ σταρ, νιώσαμε όπως νιώθει κι αυτός όταν επιστρέφει στο χωριό, εκεί στην “τρύπα” του, μετά από περιοδείες και συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Για να εμπνευστεί, για να χαρεί, για να ακούσει Ολυμπίτικα.

“Εκείνος που θα το σκεφτεί στην Όλυμπο να ζήσει
Πρέπει να είναι δυνατός, να τον φοβάται η φύση.”

Επεισόδιο 2ο

Γοητευτική, πεισματάρα και αγέρωχη η βόρεια Κάρπαθος, προσφέρει απλόχερα τις χάρες της σε εκείνους που ξεφεύγουν από την πεπατημένη.

Από τις αρχαιότητες της ακατοίκητης Σαρίας μέχρι το έρημο Τρίστομο και από το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη και τον Πελεκητό αρό, μέχρι το γλυκό Διαφάνι και την αετοφωλιά στα Σπόα αφεθήκαμε σε ιστορίες πρωτόγνωρες. Οι άνθρωποι εδώ είναι φαινομενικά σκληροί. Όμως τα αισθήματά τους είναι βαθιά, ανεξήγητα έντονα και μοναδικά.

Με τον Ντίνο, που είναι άνθρωπος της θάλασσας, βρεθήκαμε στη Σαρία, το γειτονικό νησί, προστατευόμενο από το δίκτυο Νatura, που χωρίζεται από την Κάρπαθο με μια στενή λωρίδα νερού. Η απομονωμένη και γαλήνια ακτογραμμή της αποτελεί αγαπημένο καταφύγιο για τις σπάνιες και ακριβοθώρητες μεσογειακές φώκιες. Στη Σαρία η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη από Ιστορία, Σαρακηνιούς πειρατές, πρόβατα και αγριοκάτσικα, που πλέον είναι οι μοναδικοί κάτοικοί της.

Εκεί συναντήσαμε ένα άλλο, εντυπωσιακό αγριοκάτσικο ή μήπως έναν αίλουρο; Τον κύριο Μιχάλη τον βοσκό, που ο τρόπος του να κατεβαίνει τις απόκρημνες πλαγιές χρησιμοποιώντας την γκλίτσα του, είναι ένα μοναδικό υπερθέαμα που σου κόβει την ανάσα.

Με τον κ. Νίκο, βρεθήκαμε στο Τρίστομο, σε αυτό το καλά κρυμμένο πέρασμα, στο μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι της Καρπάθου. Ακούσαμε τις ιστορίες του για τη ζωή της επιβίωσης, τη Ζωή Αλλιώς, που τα παιδιά έβγαζαν φουσκάλες από το κουπί και από το σκάψιμο, και τα έβγαζαν πέρα μόνα τους με σύκα, σταφίδες, χυλοπίτες και ρύζι. Με τον κ. Γιώργο επισκεφτήκαμε το πιο ιερό μέρος, το πιο «δυνατό» ενεργειακά σημείο της Καρπάθου, τη Βρουκούντα. Μάθαμε για το διάσημο πανηγύρι της και τις 15σύλλαβες μαντινάδες που κρατάνε όλη νύχτα.
Από αυτόν όμως γνωρίσαμε και το “Πελεκητό αρός”, δηλαδή μια εντυπωσιακή πελεκημένη πισίνα στα βράχια.

Στο Διαφάνι φτιάξαμε και δοκιμάσαμε παραδοσιακές μακαρούνες παρέα με την Ειρήνη και την ανιψιά της, τη Μαρία.

Και για το τέλος, βρεθήκαμε κάπου στη μέση του νησιού, σε ένα πανέμορφο ορεινό χωριό, τα Σπόα. Για να απολαύσουμε την καλύτερη θέα στο ανοιχτό Καρπάθιο πέλαγος. Παρέα με τον κ. Μιχάλη και τις μουσικές του, εκεί στην αε-τοφωλιά του που μας περίμενε. Που για εκείνον η Νέα Υόρκη στάθηκε μικρή, ενώ η Κάρπαθος μέσα στην καρδιά του, 10 φορές πιο μεγάλη από ολόκληρη την Αμερική.

Διότι εάν η ανάγκη κάνει κάποιους να ταξιδεύουν σε άλλα μέρη για μια Ζωή Αλλιώς, υπάρχουν πάντα οι ρίζες που τους τραβάνε πίσω.

Επεισόδιο 3ο

Πολυποίκιλη και γεμάτη αντιθέσεις η Κάρπαθος, ποτέ δεν την βαριέσαι. Είναι σαν πολλά νησιά σε ένα. Ένας ανήσυχος τόπος που ή τον ερωτεύεσαι ή δεν ξαναπατάς.

Γυρνώντας την, μετά από κάθε στροφή ξαφνιάζεσαι από το πόσο διαφορετικό τοπίο αντικρύζεις. Αλλά και από το τι ανθρώπους συναντάς.
Επισκεφτήκαμε την Αυλώνα των 9 κατοίκων, αυτή την αγροτική, μάλλον σουρεαλιστική περιοχή της Ολύμπου. Εδώ δεν θα βρεις ίντερνετ, ούτε μαγαζιά, ούτε καν φούρνο. Οι κάτοικοι τα κάνουν όλα μόνα τους. Εδώ θα βρεις χωράφια, ζώα, ένα καφενείο και ελάχιστους κατοίκους. Στην Αυλώνα συναντήσαμε τις δυνατές, απόκοσμες γυναίκες του χωριού, που σηκώνονται κάθε πρωί το χάραμα, για να προλάβουν τον ήλιο πριν τις προλάβει εκείνος. Ντυμένες με τις φορεσιές τους στα χωράφια και στα ζώα, τιμούν καθημερινά τις παραδόσεις με προσωπική θυσία. Γυναίκες αγέρωχες, που σε συγκινούν, μιλώντας με λόγια απλά για αισθήματα βαθιά. Στο Απέρι μπήκαμε σε ένα εντυπωσιακό Καρπάθικο σπίτι, γεμάτο κειμήλια και ιστορία ενώ στην Όλυμπο ανάψαμε τον ξυλόφουρνο για να φτιάξουμε Βυζάντι, το παραδοσιακό αρνί, γεμιστό με μυρωδικά και ρύζι. Και μετά βρεθήκαμε στο Φοινίκι, το παραδοσιακό ψαροχώρι όπου συναντήσαμε τον Γιάννη τον ψαρά. Έναν νέο άντρα που σαν πατά το πόδι του στο καΐκι, αισθάνεται ότι κρατάει τον κόσμο όλο. Μαζί του μάθαμε πως πρέπει να τηγανίζονται τα φρέσκα ψάρια, αλλά μάθαμε και καινούριες λέξεις, λέξεις της Καρπάθου που μιλούν για την κάθε μέρα, για την κάθε στιγμή, που περιγράφουν με έναν ξεχωριστό τρόπο, μια Ζωή Αλλιώς.